Δώστε στον θεατή έναν ρόλο.
Η immersive αφήγηση ξεκινά με μια απλή ερώτηση: ποιος είναι ο θεατής σε αυτόν τον χώρο; Μπορεί να είναι ένας αόρατος παρατηρητής, ένας καλοδεχούμενος επισκέπτης ή ένας συμμετέχων στον οποίο απευθύνεται ένας ερμηνευτής. Κάθε θέση δημιουργεί διαφορετικές προσδοκίες. Ένα πρόσωπο που μιλά απευθείας προς τον φακό μπορεί να δημιουργήσει οικειότητα, όμως η ίδια χειρονομία μπορεί να φανεί ενοχλητική αν ο θεατής δεν έχει εισαχθεί στην κατάσταση.
Γράψτε μια άφιξη και όχι μόνο ένα εναρκτήριο πλάνο. Δώστε στους θεατές χρόνο να κατανοήσουν τον χώρο, να εντοπίσουν την κύρια δραστηριότητα και να μάθουν αν μπορούν να επηρεάσουν τα γεγονότα. Σε προηχογραφημένο βίντεο 360 μοιρών, το να κοιτάξει κανείς σε άλλη κατεύθυνση συνήθως δεν αλλάζει όσα συμβαίνουν. Αποφύγετε οπτικές οδηγίες που υπονοούν μια αλληλεπίδραση την οποία ο τρόπος παρουσίασης δεν μπορεί να υποστηρίξει.
Η παρουσία είναι το υποκειμενικό αίσθημα ότι βρίσκεστε κάπου, και δεν αποτελεί απόδειξη ενσυναίσθησης ή κατανόησης. Το ακουστικό κεφαλής δεν δίνει πρόσβαση στη ζωή ενός άλλου ανθρώπου. Στο documentary, εξηγήστε τα όρια της ανασύνθεσης, διατηρήστε την ελευθερία δράσης των συμμετεχόντων και διακρίνετε την παρατήρηση από τη σκηνοθετημένη δράση. Το μέσο μπορεί να δημιουργήσει εγγύτητα χωρίς να κάνει τον θεατή αυθεντία για το θέμα.
Δημιουργήστε προσκλήσεις αντί για εντολές.
Στον συμβατικό κινηματογράφο, ένα κόψιμο μπορεί να τοποθετήσει ένα πρόσωπο στο κέντρο του κάδρου. Στο σφαιρικό βίντεο, ένας θεατής μπορεί να εξετάζει μια πόρτα πίσω από την κάμερα τη στιγμή που αυτό το πρόσωπο αρχίζει να μιλά. Χρησιμοποιήστε επίπεδες ενδείξεις: έναν ήχο από την πόρτα, ένα βλέμμα του ερμηνευτή, μια αλλαγή στην τοπική δραστηριότητα ή μια προσεκτικά δικαιολογημένη πηγή φωτός. Κάθε ένδειξη πρέπει να ανήκει στον κόσμο της ιστορίας και όχι να ανακοινώνει συνεχώς τη διεπαφή.
Ο χωρικός ήχος είναι ιδιαίτερα χρήσιμος, επειδή μπορεί να υποδείξει μια κατεύθυνση εκτός της τρέχουσας προβολής. Η binaural απόδοση χρησιμοποιεί δύο κανάλια ακουστικών για να προσεγγίσει την κατευθυντική ακοή. Το αποτέλεσμα εξαρτάται από την πηγή, τη μέθοδο απόδοσης και τον ακροατή, γι' αυτό μην υποθέτετε ότι κάθε ήχος θα εντοπίζεται με ακρίβεια. Ελέγξτε με ακουστικά και βεβαιωθείτε ότι η κατευθυντική πληροφορία αλλάζει σωστά καθώς στρέφεται το κεφάλι.
Κάντε τις βασικές πληροφορίες ανθεκτικές. Ένας θεατής που χάνει μία χειρονομία πρέπει να εξακολουθεί να κατανοεί την επόμενη σκηνή. Ο διάλογος, οι περιβαλλοντικές λεπτομέρειες και οι μεταγενέστερες συνέπειες μπορούν να ενισχύουν το ίδιο αφηγηματικό γεγονός χωρίς να το επαναλαμβάνουν μηχανικά. Αφήστε τις προαιρετικές ανακαλύψεις για υλικό που εμπλουτίζει την ιστορία και όχι για υλικό που απαιτείται για να την παρακολουθήσει κανείς.
Μοντάρετε με γνώμονα τον προσανατολισμό και την άνεση.
Ένα κόψιμο αλλάζει περισσότερα από μια σύνθεση: μπορεί να μετακινήσει το φαινομενικό σώμα του θεατή. Διατηρήστε τον ορίζοντα σκόπιμα, αποφύγετε απρόσμενη περιστροφή γύρω από τον άξονα και σκεφτείτε πού θα εμφανιστεί το σημείο ενδιαφέροντος της νέας σκηνής σε σχέση με την προηγούμενη. Δεν υπάρχει καθολικός κανόνας ότι τα immersive πλάνα πρέπει να είναι μακρά. Η χρήσιμη διάρκεια είναι όση χρειάζεται αυτό το κοινό για να προσανατολιστεί, να προσέξει και να κατανοήσει.
Η κίνηση της κάμερας χρειάζεται λόγο πιο ισχυρό από την οπτική νεωτερικότητα. Η ομαλή μετακίνηση μπορεί να εξακολουθεί να προκαλεί δυσφορία όταν τα μάτια καταγράφουν κίνηση που δεν καταγράφει το εσωτερικό αυτί. Η ξαφνική επιτάχυνση, οι δονήσεις και η αναγκαστική περιστροφή μπορούν να εντείνουν την ασυμφωνία. Όταν είναι εφικτό, προσφέρετε μια στατική έκδοση ή εναλλακτική διαδρομή, και μην αντιμετωπίζετε ποτέ τη δυσφορία ως κάτι που οι θεατές πρέπει να υπομένουν για να εκτιμήσουν το έργο.
Κάντε storyboard με κάτοψη, όχι μόνο με εικόνες. Σημειώστε τη θέση του θεατή, τις ζώνες δράσης, τις πηγές ήχου και τις μεταβάσεις ανάμεσα στα σημεία προσοχής. Κατά την πρόβα, παρατηρήστε πού στρέφονται φυσικά οι δοκιμαστικοί θεατές, αντί να ρωτάτε μόνο αν τους άρεσε η σκηνή. Ένα γεγονός που χάθηκε είναι χρήσιμο τεκμήριο για τον χρονισμό ή τη σκηνοθεσία, και όχι αποτυχία του κοινού.
Κάντε την πρόσβαση μέρος του αφηγηματικού σχεδιασμού.
Η τοποθέτηση των υποτίτλων σε σφαίρα συνεπάγεται συμβιβασμούς. Οι υπότιτλοι προσδεδεμένοι στον χώρο μπορεί να χαθούν όταν ο θεατής στραφεί αλλού· οι υπότιτλοι που ακολουθούν την προβολή παραμένουν ορατοί, αλλά μπορεί να καλύπτουν τη δράση ή να φαίνονται παρεμβατικοί. Παρέχετε ρυθμιζόμενη παρουσίαση όπου το επιτρέπει η πλατφόρμα, δηλώστε καθαρά τους ομιλητές και ελέγξτε την αναγνωσιμότητα τόσο σε φωτεινό όσο και σε σκοτεινό περιβάλλον. Υποτιτλίστε και τους σημαντικούς μη λεκτικούς ήχους, όχι μόνο τον διάλογο.
Η περιγραφή ήχου, τα μεταγραφήματα και μια σκόπιμα μονταρισμένη επίπεδη έκδοση μπορούν να κάνουν το έργο διαθέσιμο μέσω διαφορετικών αισθητηριακών και τεχνικών οδών. Καμία από αυτές δεν αντικαθιστά καθολικά τις άλλες. Ζητήστε από άτομα με σχετικές ανάγκες πρόσβασης να αξιολογήσουν την πραγματική αναπαραγωγή, συμπεριλαμβανομένων των χειριστηρίων, των μενού και της διαδρομής εξόδου. Οι πόροι προσβασιμότητας της W3C είναι χρήσιμο σημείο εκκίνησης, όχι πιστοποιητικό ότι μια συγκεκριμένη εμπειρία λειτουργεί για όλους.
Περιγράψτε πριν από την αναπαραγωγή τη στάση σώματος και τον τρόπο εισόδου που αναμένονται. Αφήστε τους θεατές να κάνουν παύση, να επανακεντραριστούν και να σταματήσουν χωρίς να ψάχνουν για κρυφό χειριστήριο. Αποφύγετε την απαίτηση πλήρους σωματικής στροφής για βασικές πληροφορίες, ιδιαίτερα σε καθιστικά περιβάλλοντα ή όταν η κινητικότητα είναι περιορισμένη. Εάν μια ιστορία περιέχει απότομους ήχους, υψομετρικές διαφορές ή ευαίσθητο υλικό, περιγράψτε το ξεκάθαρα πριν από την είσοδο.
Ο στόχος δεν είναι να κρατήσετε κάθε άτομο να κοιτάζει ακριβώς στην ίδια κατεύθυνση. Είναι να κάνετε τις διαφορετικές διαδρομές της προσοχής να φαίνονται συνεκτικές. Όταν η εμπειρία σέβεται τον χρόνο, το σώμα και τη δυνατότητα αποχώρησης ενός ανθρώπου, η παρουσία γίνεται σχέση και δεν είναι τεχνική επίδειξη.