Zacznij od pokrycia, a nie od kategorii produktu.
Zwykła kamera wybiera ograniczony widok. System kamery sferycznej zbiera kierunki wokół punktu widzenia, często za pomocą nakładających się obiektywów rybie oko. Oprogramowanie łączy następnie te widoki w obraz, który zgodny odtwarzacz może owinąć wokół widza. Znajomy, spłaszczony rezultat to rzutowanie równoprostokątne: długość geograficzna biegnie poziomo, a szerokość geograficzna pionowo. Obraz wydaje się rozciągnięty w pobliżu biegunów, ponieważ sfera została przedstawiona na prostokącie.
Pełne eksporty sferyczne w formacie równoprostokątnym zwykle używają proporcji obrazu 2:1. Sama ta proporcja nie dowodzi, że plik jest poprawnie zrzutowany lub oznaczony. Odtwarzacz musi także rozpoznać treść jako sferyczną. Przed nagrywaniem sprawdź wymagane metadane i obsługiwany format. W przeciwnym razie starannie zarejestrowany pokój może wyglądać jak zniekształcone płaskie wideo.
Oddziel zasięg od głębi. Monoskopowe 360 dostarcza ten sam otaczający obraz obojgu oczom. Rejestracja stereoskopowa dostarcza różne widoki lewemu i prawemu oku, tworząc sygnały głębi binokularnej. Przepływy pracy stereo wymagają staranniejszego wyrównania i wygodnej dysparycji; nie są po prostu przełącznikiem wyższej jakości dla każdej sceny.
Ustaw kamerę tam, gdzie człowiek może poczuć się jak u siebie.
Położenie kamery to wybór redakcyjny. Punkt widzenia na środku drzwi może wydawać się narzucający się, a pozycja obok pracującego stołu może sprawić, że widz poczuje się włączony. Rozważ, czy wyobrażony obserwator siedzi, stoi czy obserwuje z oddali. Sprawdź wysokość kamery w docelowym zestawie słuchawkowym, zamiast zakładać, że atrakcyjny podgląd na komputerze będzie wyglądał naturalnie.
Obiekty znajdujące się blisko systemu wielu obiektywów bywa trudno zszyć, ponieważ każdy obiektyw widzi je z innej pozycji. Tę różnicę nazywa się paralaksą. Bliska dłoń lub nóżka krzesła może się rozdwoić albo zniknąć na szwie. Minimalna praktyczna odległość zależy od kamery, sceny i metody zszywania, więc zapisz test odległości zamiast polegać na jednym uniwersalnym pomiarze.
Pamiętaj, że kamera rejestruje także ekipę, statywy, odbicia i sprzęt oświetleniowy. Przygotuj plan ukrycia, który nie zagraża bezpieczeństwu. Uzyskaj zgodę na zdjęcia w lokalizacji i świadomą zgodę osób, które da się rozpoznać. W miejscu publicznym nagranie sferyczne może objąć ludzi znacznie poza kierunkiem, w którym operator wydaje się być zwrócony.
Postaw konsekwencję jako swój pierwszy cel techniczny.
Gdy sprzęt na to pozwala, dopasuj ekspozycję i balans bieli między obiektywami. Niezależna zmiana automatycznych ustawień może zamienić niewidoczne złącze w jasny pasek. Sprawdź światła odbite w oknach, teksturowane cienie i mieszane oświetlenie. Scena o umiarkowanym kontraście jest często lepszym pierwszym ćwiczeniem niż pomieszczenie z oświetlonym słońcem szkłem z jednej strony i ciemnością z drugiej.
Dobierz liczbę klatek na sekundę i ustawienia migawki do ruchu obiektu, lokalnego oświetlenia i wymagań dotyczących dostarczenia materiału. Więcej klatek oznacza więcej danych i nie naprawi niestabilnego ruchu kamery. Nieruchoma kamera to przydatny punkt wyjścia: usuwa jedno źródło dyskomfortu i ułatwia diagnozowanie wad zszywania. Jeśli ruch ma znaczenie dla historii, przetestuj przyspieszenie, stabilność horyzontu i wibracje przed zaplanowaniem pełnego zdjęcia.
Zaplanuj dźwięk równocześnie. Wbudowane mikrofony kamery mogą stanowić przydatne odniesienie, ale wiatr, szumy manipulacji i odległość mogą osłabić przekonującą scenę. Nagrania ambisoniczne opisują pole dźwiękowe, które można zdekodować dla różnych kierunków odsłuchu. Ich kolejność kanałów, normalizacja i orientacja muszą odpowiadać procesowi postprodukcji. Zapisuj notatkę o orientacji, ustnie lub na piśmie, przy każdym ustawieniu.
Przeprowadź mały test przez cały proces.
Nagraj jedną krótką scenę z poruszającym się obiektem, drobną fakturą i obiektem blisko prawdopodobnego szwu. Zszyj ją, zmontuj, wyeksportuj i odtwórz na docelowym urządzeniu. Sprawdź, co jest za tobą, nad tobą i bezpośrednio pod kamerą. Upewnij się, czy otwierający widok kieruje wzrok na zamierzoną akcję i czy dźwięk podąża za właściwym kierunkiem, gdy obracasz głowę.
Zaplanuj budżet na baterie, nośniki, transfery i kopie zapasowe. Materiał w wyższej rozdzielczości z wielu obiektywów może tworzyć kilka plików źródłowych na ujęcie, a utrata jednego pliku może zniszczyć całą sferę. Przechowuj oryginały osobno od materiałów roboczych i zapisuj związek między obiektywami, ujęciami i dźwiękiem. Prosty raport z planu zdjęciowego często oszczędza więcej czasu niż spekulatywna modernizacja sprzętu.
Na koniec zdecyduj, jak zakończy się doświadczenie. Powiedz widzom, jak wstrzymać odtwarzanie lub wyjść, oferuj, gdy to możliwe, wersję bez zestawu słuchawkowego i unikaj opisywania efektu jako uniwersalnie komfortowego. Twoje pierwsze udane ujęcie immersyjne nie jest najszerszym obrazem, jaki możesz zarejestrować. Jest spójnym miejscem, które przetrwa drogę od nagrania do odtworzenia.